Interview Ingeborg Everaerd

Interview Ingeborg Everaerd

Ingeborg is een in Amsterdam gevestigde visual storyteller die zich aangetrokken voelt tot de puurheid, kwetsbaarheid en authenticiteit van mensen. Ze fotografeert graag mensen die in het dagelijks leven misschien niet opvallen, maar een emotioneel of bijzonder verhaal met zich meedragen. Haar thema's zijn eenzaamheid, armoede, ziekte en meer, die ze over de hele wereld ziet en fotografeert. Omdat Ingeborg oprecht geïnteresseerd is, en sympathie heeft voor de mensen die ze fotografeert, hebben ze het gevoel dat ze haar kunnen vertrouwen en haar in hun persoonlijke leven kunnen toelaten. De verbinding met haar onderwerpen en de uitnodiging om een ​​klein onderdeel van hun leven te zijn, is wat Ingeborgs foto's uniek en speciaal maakt. De omgeving waar deze mensen wonen spelen een belangrijke rol in haar beelden. Door een esthetisch sterk beeld te creëren, trekt Ingeborg de aandacht van de kijker. Ingeborg is afgestudeerd aan de Fotoacademie in Amsterdam (mei 2019)  

 

Hoe ben je begonnen met fotografie?  

"Al op vrij jonge leeftijd ben ik in de reiswereld terecht gekomen, eerst op een reisbureau, later een aantal jaren als stewardess bij KLM. Ik reisde de hele wereld over en kwam in landen waar destijds bijna nooit iemand uit mijn omgeving kwam. Ik bleef nooit aan het zwembad hangen en ging altijd op pad. De andere culturen, de armoede maar ook de schoonheid die ik in die verre landen zag wilde ik laten zien aan mijn familie en vrienden. Ik kocht mijn eerste spiegelreflex, een Minolta en nam deze altijd mee op reis. Mijn passie voor fotografie is dus in die tijd ontstaan. Als ik nu weer kijk naar deze foto’s herken ik wat ik nu nog steeds het liefst fotografeer. Mensen en hun omgeving. Toen gebruikte ik mijn beelden om mijn verhalen kracht bij te zetten. Nu probeer ik juist met beelden een verhaal te vertellen waarbij weinig tekst nodig is. Lange tijd fotografeerde ik alleen als ik op reis was. Pas vele jaren later, ik had inmiddels kinderen, ben ik een vooropleiding gaan doen aan de Fotovakschool. Vanwege de verstandelijke handicap van mijn zoon lukte het mij helaas destijds niet om verder te studeren. Maar vanaf zijn 18e veranderde er veel in zijn gedrag en opvang en ben ik alsnog gaan studeren aan de Fotoacademie die ik in mei 2019 succesvol heb afgerond."

 

Je legt mensen vast met een bijzonder verhaal, hoe kom je aan deze mensen? 

"Allereerst ben ik een enorme kletskous. Als ik mijn hond uitlaat of boodschappen doe sta ik al snel met iemand te praten. Blijkbaar straal ik iets uit dat mensen mij vertrouwen en vertellen ze mij al snel hun levensverhaal. Als dan zo’n verhaal bij mij binnenkomt en ik daar fotografisch iets mee kan, vraag ik ze of ik hun verhaal mag vertellen in beeld. Tijdens mijn studie plaatste ik vaak oproepjes op social media. Dat doe ik nu (voorlopig) niet meer. Ik werk momenteel aan 2 bijzondere verhalen en voel gelukkig niet meer de druk van school om iets snel af te hebben."

"Ik voel mij nu een stuk vrijer"

 

Wat is je meest bijzondere serie en waarom?

"Eigenlijk zijn al mijn series mij dierbaar omdat ik verhalen vertel over mensen waarvan ik vind dat ze een bijzonder verhaal hebben. Dus best een moeilijke vraag. Maar ik denk dat tot nu toe mijn meest bijzondere serie mijn afstudeerproject Busquéda is. Tot nu toe ook mijn moeilijkste project omdat het zo ontzettend dichtbij was. Het verhaal gaat over de zoektocht naar de roots van mijn Colombiaanse zoon en de band tussen ons. Ik ben vorig jaar 2 weken met mijn zoon naar Colombia terug geweest. Het was een mooie maar ook een confronterende reis. Ik heb deze reis vastgelegd in een boek (dummy) in alle variaties die de fotografie biedt: kleur, zwart-wit, portretten, landschappen en archieffoto’s. Later heb ik hier een filmpje van gemaakt waarbij je op de achtergrond de rapteksten van mijn zoon hoort."

 

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd door fotografie?

"Dat het belangrijk is om een uniek verhaal te vertellen op een onderscheidende manier. Dat het belangrijk is om een duidelijke handtekening te hebben en dat je artist statement klopt. Dingen die ik heb geleerd op de FotoAcademie. Waar je verder achterkomt na je afstuderen is dat eigenlijk niemand op je zit te wachten. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen maar die zijn heel schaars. De concurrentie is enorm en alleen goed kunnen fotograferen is allang niet meer genoeg. Netwerken is heel erg belangrijk. Maar ook kunnen incasseren. Soms worden er beloftes gedaan die niet worden nagekomen. Niet bij de pakken neer gaan zitten maar gewoon doorgaan met keihard werken. En soms is het ook gewoon geluk hebben..."

 

Welke plannen heb je voor de toekomst?

"Ik merk dat ik graag aan autonome projecten werk. Ik ben er trots op dat ik mijzelf goed kan motiveren om aan projecten te beginnen en door te zetten. Ik voel mij nu een stuk vrijer dan op de Fotoacademie en heb het idee dat mijn werk dan ook beter is, volwassener. Ik ben momenteel aan 2 projecten bezig. Allebei in Nederland dit keer. Eén gaat over mijn zoektocht naar mensen die in de jaren ’80 op het KNSM eiland hebben gewoond. Destijds een ruig en verlaten gebied dat werd bewoond door hippies, stadsnomaden, kunstenaars en zelfs criminelen. Nu een wijk waar ik zelf woon. Ik ben benieuwd hoe deze mensen nu leven. Tijdens die zoektocht heb ik Steen ontmoet die ik toevallig sprak toen ik mijn hond uitliet. Ik volg ik hem nu alweer driekwart jaar door half Nederland. Inmiddels heeft zijn verhaal een hele bijzondere wending gekregen. Maar dat hou ik graag nog even geheim. Mijn nieuwste project gaat over het harde leven van een ballerina op top niveau. Ik ben hier net pas mee begonnen dus nog geen idee hoe dit verhaal zich gaat ontwikkelen. Ik heb nooit een vastomlijnd plan dus best spannend. Ik zou graag van deze projecten boeken maken en de autonomere beelden uit die series exposeren. Bijvoorbeeld via een gallery en publicaties in kranten en tijdschriften. Mijn verhalen zijn documentair, maar mijn beelden zijn ook esthetisch."

"Ook al heb ik nog mooie toekomstige ideeën voor projecten, ik zou graag mooie opdrachten krijgen die binnen mijn thematiek vallen. Van kranten en tijdschriften, maar ook zou ik graag een opdracht in het buitenland van een NGO krijgen. Mijn passie voor fotografie is immers ontstaan tijdens mijn reizen."

Lees meer

Interview Mark Rammers

Interview Mark Rammers

Interview Alice de Kruijs

Interview Alice de Kruijs

Interview Bas Hordijk

Interview Bas Hordijk