Interview Amber Aarts

Interview Amber Aarts

Mijn naam is Amber Aarts, ik ben 23 jaar en ik woon in Utrecht. Ik gebruik fotografie als een instrument om antwoord te geven op de essentiële vragen van het leven, zoals ‘Wie ben je als individu?’ en ‘Wat is je positie in het universum?’. Om deze vragen te beantwoorden gebruik ik de kennis van de biologie, natuurkunde en Hindoeïsme. Ik ben gefascineerd door het menselijk lichaam en ik focus op de zintuigen. Het onderliggende thema in mijn werk is identiteit. Ik zie het medium fotografie als een manier om kritisch te kijken naar de manier waarop wij individueel de wereld waarnemen en wat de invloed is van onze eigen waarnemingen op ons idee van de realiteit.

Wat wil je laten zien en voelen met je werk?

''Ik ben echt een gevoelsmens en dat is terug te zien in mijn werk. Al mijn werk is gebaseerd op een gevoel, dit kan emotioneel zijn of zintuigelijk. Ik begin een project altijd met dat ik een gevoel voor mezelf scherper in beeld wil brengen. Ik kan mezelf veel beter uiten in beeld dan in woorden. Vervolgens gebruik ik het om mijn gevoel te communiceren met de buitenwereld. Meestal wil ik een ervaring opwekken bij de kijker. In mijn project ‘Will I Dissolve in the Sea’ staat bijvoorbeeld de denkwijze van het Hindoeïsme centraal. Volgens de filosofie van het Hindoeïsme is er een diepere laag van de realiteit die we niet kunnen observeren, we kunnen deze enkel ervaren. Deze diepere laag focust op een connectie tussen alles en iedereen in het universum. Het is onmogelijk om die connectie te observeren, dus ik kon dat ook niet vastleggen op beeld. Voor mij was het binnen dat project heel belangrijk om beeld te maken die de ervaring van de diepere realiteit op kon wekken. Mijn beelden moet je niet alleen aanschouwen, je moet het echt kunnen ervaren.''

Wat maakt jou de fotografe die je bent vandaag?

''Vroeger had ik nooit verwacht dat ik nu fotografe of kunstenaar zou zijn. Dat is eigenlijk vanzelfsprekend geworden door mijn ervaringen door de jaren heen. Ik werd vroeger gepest en dat resulteerde in een lange depressie gepaard met een eetstoornis. De wereld om mij heen leek niet zo mooi meer. Fotografie werd voor mij een tool om een eigen bubbel te creëren. Ik had de controle over mijn nieuwe realiteit. Mijn realiteit werd het kader van de camera, alles wat daarbuiten viel was er dan even niet meer. Sindsdien heb ik fotografie gebruikt om mijn eigen gevoel te vertalen en om te communiceren met de mensen om me heen. Het liet me ook weer inzien dat de wereld veel schoonheid bezit. Zonder alle diepe dalen zou mijn werk stukke minder sterk zijn.

 
''Ik heb altijd al de antwoorden willen vinden op de grote vragen van ons universum'' 

 

Waar komt je inspiratie vandaan?

Ik haal mijn inspiratie uit persoonlijke ervaringen en fascinaties. Ik heb altijd al de antwoorden willen vinden op de grote vragen van ons universum. Ik wil begrijpen waarom ik hier ben en wat mijn doel is als individu. Vroeger wilde ik altijd dokter worden. Daardoor heb ik een grote fascinatie voor de natuurkunde en het menselijk lichaam, en dan ligt mijn focus op de kwantummechanica, de zintuigen, de afwijkingen van het lichaam en de dood. Daarnaast heb ik op 15-jarige leeftijd ervoor gekozen om de filosofie van het Hindoeïsme te gaan leren en toe te passen in mijn dagelijks leven. Het lijkt ver van elkaar af te staan, maar voor mij gaan al deze elementen hand in hand. Voor mij staat kwantummechanica gelijk aan de filosofie van het Hindoeïsme, en wetenschap en spiritualiteit gaan hand in hand.''

Wie heeft jou support gegeven in je werk?

''Mijn familie en mijn vriend hebben mij altijd eindeloos ge-support. Ik ben opgegroeid in een katholieke omgeving en ik koos voor een pad binnen het Hindoeïsme. Vanaf het moment dat ik dat aankondigde hebben mijn ouders bijvoorbeeld nooit meer rundvlees gekookt wanneer ik thuis was. Dat klinkt misschien als iets heel kleins, maar dat heb ik altijd enorm gewaardeerd. Ik voelde mij verplicht om een universitaire studie te gaan volgen na mijn middelbare school, mijn vader was de eerste die tegen mij zei ‘Jij gaat helemaal niet naar de universiteit, jij gaat gewoon naar de kunstacademie.’ Daar ben ik nog steeds heel erg dankbaar voor, ik weet niet of ik die keuze destijds uit mezelf had gemaakt. En toen ik voor mijn afstudeerproject ‘Will I Dissolve in the Sea’ naar India wilde gaan voor onderzoek, kocht mijn vader ook gelijk een vliegticket. Hij wilde niet dat ik alleen zou zijn en wilde ook begrijpen waarom ik deze reis zo graag wilde maken. Ik heb tijdens mijn studie met veel inspirerende mensen gesproken, die mij geholpen hebben met mijn groei, maar zonder de emotionele support van mijn familie was de ruimte voor groei er nooit geweest.''

amberaarts.com

 

Lees meer

Interview Isabelle Backer

Interview Isabelle Backer

Interview Alice de Kruijs

Interview Alice de Kruijs

Interview Jill Noteboom

Interview Jill Noteboom